Na kilkadziesiąt minut przed planowanym pójściem do kina znajoma pyta mnie: „a ten LECĄ ŻURAWIE, to co to za film?”. Tłumaczę, że to o parze kochanków, których rozdziela świeżo wybuchła wojna. Mężczyzna jedzie walczyć, a kobieta nie mogąc się na niego doczekać ulega jego przyrodniemu bratu. Problem tylko taki, że Weronika (bo tak na imię bohaterce) nadal kocha swojego żołnierza. Zabawne w tym wszystkim, że inny film, którego tytuł w nagłówku, to dokładnie ta sama historia. Jota w jotę, z różnicą taką w zakończeniu, że w klasyku z lat 50. jest ono tragiczne.

Pomijając jednak zrządzenie losu jakie mi się napatoczyło, historia „Wciąż ją kocham” jest dopasowana do nieco bardziej aktualnych wydarzeń historycznych, choć nie dzieję się „dziś”. Niespodziewanym wydarzeniem, które krzyżuje plany kochankom jest atak na dwie wieże WTC, a co za tym idzie, akcją wojska amerykańskiego w Afganistanie. Nikt nie je tu tuszonki w puszkach, nikt nie szmugluje mydła, nie ma zburzonych kamienic. Młodzi poznają się na plaży podczas wypoczynku, surfują, wożą się samochodami a ich ubrania zmieniają się z częstotliwością zmiany ujęć. Nie żyją w luksusie, ale w życiu niczego im raczej nie brakuje. Konflikt zbrojny w obliczu którego staje ich ojczyzna jest wręcz anonimowym sprawcą nieszczęścia (choć jest w filmie jedna ciekawa scena z pola bitwy). Zabiera im możliwość kolejnych, wspólnych, wspaniałych chwil (bo nic tu się nie psuje i nie zanosi, żeby psuło), ponieważ John czuje powinność wobec swojego kraju, a przede wszystkim swoich kolegów z załogi wojskowej.




Gdzie szukać niezwykłości tego filmu? Otóż nigdzie, ponieważ takowe nie istnieją. Jest to jednak przyzwoita robota, nie wychylająca się poza schemat opowiadania melodramatycznego z (akurat tutaj) nieco ckliwym zakończeniem. Jest tu więcej melo niż dramatu, choć zdarza się śmierć, choroba nieuleczalna, a nawet wypadek na wojnie. W przeciwieństwie do wspomnianego, radzieckiego „Lecą żurawie”, film Hallstroma, pomimo że zawiera w sobie kilka „uniwersalnych prawd” na temat wojny, jest filmem w tonie młodzieżowym. Bohaterowie są, jak przystało na świeżo zakochanych, młodzi, a kiedy przybywa im lat nadal wyglądają nadal młodziej i zdrowiej niż piszący ten tekst. Ich relacja jest absolutnie wyidealizowana, co podkreślają nieco sztampowe (niestety) sceny pocałunku w strugach deszczu, czy bohaterskiego nurkowania po zatopioną torebkę niewiasty (ta akurat otwiera film). Oni sami zaś, choć nie bez wad (aktor grający Johna np. ma odstające uszy, co skrupulatnie kryje reżyser stosując natłok ujęć jego twarzy z profilu) to ogólnie piękni, wysportowani, zadbani i co najważniejsze budzący sympatię - nawet takiego sceptyka romansideł jak ja – porządni ludzie. Trzeba podkreślić, że gwiazdki młodego pokolenia aktorskiego – zarówno Channing Tatum („Step Up”), jak i Amanda Seyfried („Mamma Mia!”) dźwigają swoje postacie jak należy, nie pozostawiając złudzenia, że bohaterowie „Wciąż ją kocham” nie mają nic wspólnego z jedynie równo opalonymi buźkami z brazylijskiej telenoweli. Savannah jest kobietą w prawdziwej rozterce, a John, choć z bardziej jednoznacznymi problemami wewnętrznymi, doskonale wzrusza, potrafiąc stosunkowo wiarygodnie zapłakać nad łóżkiem schorowanego ojca (świetna rola Richarda Jenkinsa znanego z niedawnego „Spotkania”).




Patrząc na dokonania kina ostatnich lat, można zauważyć, że powraca ono znów do misji szerzenia wiary w oparty na prawdziwej miłości związek dwojga ludzi młodego (to istotne!) pokolenia. Idealistyczne spojrzenie na młodzieńczą miłość powraca znów mocną nutą. Rok temu w postaci „Slumdoga…” i „Zmierzchu” oraz jego kontynuacji. Dziś w kolejnych obrazach, które, choć niczym nie zaskakują, to mają dobre intencje.

 

 

 

 

Data wprowadzenia: 2010-03-08